Wczoraj to dla mnie historia.
Najważniejsze jest tu i teraz, i Ty.
Mimo to, każdy dzień jest moją prywatną walką z przeszłością.
Są chwilę, gdy chciałabym wszystko zapomnieć,
ale nie potrafię...
Moja pamięć sama podsuwa mi wspomnienia moich błędów.
Dziś stoję na rozdrożu.
Niby wszystko jest w porządku, ale tak na prawdę nie wiem, jak żyć...
Stąpam zbyt wolno albo znów biegnę za szybko.
Tracę cenne chwile, trwonię czas...
Może dlatego, że nie mam celu?
Chciałabym zwolnić tempo.
Wszystko przemyśleć.
Odnaleźć siebie w sobie...
Pokochać na poważnie, nie dla zabawy.
Chciałabym jakiejś stabilizacji.
Fundamentu, który pozwoliłby mi powoli uporządkować swoje życie.
Potrzebuję, łaknę, pragnę... Zrozumienia.
Mam dosyć ludzkiej nienawiści i niepewności.
Mam dosyć niedomówień.
Potrafię pięknie żyć, potrafię docenić to, co mam... Ale w tym wszystkim brakuje mi chyba jednego: Miłości.
Z jednej strony kocham ludzi, zwierzęta, przyrodę, codzienność... Z drugiej jednak boję się, że tak naprawdę to jest miłość zbyt łatwa, zbyt płytka... To nie jest ten 'fundament', o którym marzę.
Wciąż się zastanawiam, czy marzę o mężczyźnie, czy tylko o prawdziwym przyjacielu?
Nic już nie wiem...
Nadal ślepo pędzę przed siebie i chociaż spotykam tylu dobrych ludzi, to moje serce nie znajduje tego, co jest mu potrzebne...
Czy kiedykolwiek to znajdzie?

Po kilku dniach bezustannych rozmyślań postanowiłam wziąć się w garść
i poradzić sobie z własną niemocą...

Opętanie: Czułe, słodkie zakochanie,
a jednocześnie paraliżujący strach!
Jak zwykle dramat!
Trzeba oddychać: wciągać powietrze przez nos, głęboko do płuc i wypuszczać ustami,
tak zawsze sobie powtarzałam...
To miało wystarczyć.
A teraz łudzę się, że jest inaczej...
Że mogłabym żyć jak dotychczas
i jednocześnie żyć dla kogoś...
Ale dla kogo...?

Śnię na jawie o niemożliwym,
kompletnie nieetycznym romansie...
Bo taka miłość nie powinna mieć miejsca.
Nie chcę rzucać się w wir uczuć.
Boję się zranić, a może bardziej to ja
boję się zostać zraniona?! I to przez kogoś,
kto dotychczas wydawał mi się słodkim chłopakiem,
który nie dorasta do pięt moim poprzednim partnerom...

Miłość jest kompletnie ślepa, a moja metryka pokazuje mi, jak bardzo ten związek mógłby być pokręcony.

My little drama...

Gdyby jutra miało nie być...
Ale jutro będzie i będzie też pojutrze.
Modlę się tylko o siłę...
Cóż mi po optymizmie,
który mnie przepełnia?!
Skoro to jest wredny prowokator...
To przez niego zbaczam z dróg
i podążam ścieżkami,
którymi jest mi wygodniej.
A ja chcę piąć się do góry
tymi trudnymi drogami.
Wiem, że potrafię...
Potrzebuję tylko trochę przestrzeni,
odrobinkę zrozumienia.